50 años – 50 días

Para nada pensaba que el título de lo que escribiría sería este y ahora resumo el por qué, final-mente, es así.

Hace días que estoy haciendo una especie de recapitulación involuntaria de lo que he vivido en mis primeros 50 años de vida extra-uterina en este cuerpo. Hace 50 años que nací como Oscar, y he sentido bueno para mi plasmar en palabras algo de lo que he vivido, aunque por mi mente y mi corazón en cada 50 segundos pase más de lo que puedo llegar a escribir en 50 páginas. Quería dedicar el último día de estos primeros 10 lustros a recapitular.

Y en ese proceso se ha sumado algo precioso, la mirada hacia el futuro, con la pregunta “¿qué cosas quieres hacer en esta nueva década?”, que me llega al día siguiente de asistir, gracias a un regalo de cumpleaños anticipado, a una conferencia de Emilio Carrillo (para quien no lo conozca y esté dispuesta a poner conciencia en su vida, muy recomendable. Gracias Emilio por encender velitas para ayudarnos a recordar quienes somos) en la que, creo que, por primera vez en mi vida, he tomado consciencia de que el día de mi aniversario, el 11 de noviembre, quedan 50 días para finalizar el año (y siempre ha sido así). Quizá por que es la única vez en la que cumplo 50 cuando quedan 50, así que…. Mirada al futuro, a esos 50 días y a la nueva década que inicio, tras agradecer al pasado, a esos 50 años, y soltar lo que siente bien soltar.

Y aquí voy con esa mirada al pasado, a todo lo vivido, lo que me ha nutrido, lo que no tanto, lo que ha dolido, lo que me ha reforzado, me ha ayudado a ser quien soy a maximizar el potencial de lo que puedo ser. Y ahí me planto un momento, para decir alto y claro, algo necesario para mí, y creo que para todo el mundo: “Está bien ser quien soy. Me acepto y me quiero. Hago siempre lo mejor que puedo y eso es suficiente. SOY, y merezco todo lo bueno que la vida tiene para mí, por ser, independientemente de los resultados y de que mis actuaciones no siempre sean desde mi mejor versión”.

Aunque esto es más habitual hacerlo en un libro, me voy a permitir hacer una lista de agradecimientos, que no va a poder incluir a todo el mundo como me gustaría. Eso si, mientras la he ido haciendo, y ahora mientras la plasmo, voy a permitirme sentir un abrazo de cada una de las personas, las que nombro y las que quedan incluidas en algún grupo. En algún caso voy a nombrar a algunas personas, a parte del grupo, simplemente porque ahora así lo siento. Y esto tiene que ver con mi voluntad, mirando hacia los siguientes 50 días, de retomar el libro que tengo a medias desde hace muchos años, así que adelanto los agradecimientos aquí, por que no quiero seguir dejando temas importantes para otro momento mejor.

El orden de los agradecimientos no será perfecto, no será cronológico del todo, aunque si tiene una estructura con todo el sentido para mí. Y sumo aquí que en algún caso me saldría en català, en la mitad mínimo creo si pienso y me dirijo a esas personas, pero unifico al castellano, por que es el idioma que he elegido para este texto, y muy habitualmente cuando hablo de temas que me mueven mucho internamente, seguramente por ser mi lengua materna, aunque hablase también catalán, a veces, con mi madre. Y algunos tendrán explícito un por qué del agradecimiento, y en muchos casos estará implícito.

Así que gracias, gracias a todas esas personas.

Gracias Ana y Francesc, por ser los encargados de manifestar mi vida en este cuerpo. Gracias por desearme y quererme, por cuidarme y por hacer lo mejor posible para que mi vida fuese de calidad, en la infancia y adolescencia y acompañarme también a mi edad adulta. Gracias también por las equivocaciones y por tomar decisiones que me han ayudado a ser quien soy desde la parte más oscura, permitiéndome también ahora verlo y sanar, para que eso sea una gran fortaleza que pueda sumar a lo que tengo para aportar al mundo. Aunque en los momentos de vuestra partida física estuve, como siempre hasta ahora, fuerte, sereno, y aguantando, se hace duro cumplir estos 50 sin vosotros, y darme cuenta que cumplí los 40 cuando tú, Francesc, ya no estabas, y no le di la importancia que tenía y que tiene. Os lloro, mucho. Os quiero, mucho. Os siento, mucho.

Gracias también a los anteriores, a mis abuelas y abuelos, y al resto de miembros de las familias Guirado Martinez y Boguñá Fisas, ancestros y líneas de padres, primos y siguientes, a los de sangre y a todos los que se sumaron, que son muchos, independientemente de que las relaciones se mantuviesen o no, independientemente de que ya estéis también en un plano diferente con mis mapadres (me permito tomar este termino que utiliza Mark Quark y que siento bastante equilibrado).

Gracias Dani, por ser mi hermano mayor, aunque no siempre ni tu ni yo tomásemos nuestro lugar. Gracias por las peleas, por soltar las diferencias, por las complicidades, por quererme, por no creerte superior y por soltar la etiqueta que nos pusieron de que yo “hacia mejor las cosas”, aunque nos haya costado creo que décadas a ambos. Gracias también a esa alma que parece que nos rondó y que no llegó a encarnar por mucho tiempo, esa hermanita que siento que forma parte de nuestra familia y que siempre he sentido la necesidad de cuidar, aun sin haberla conocido más que almica-mente, ahora ya está visto, y te libero también si no la había hecho, ya me siento en paz con esa ausencia.

Gracias a esa otra alma, que fue la primera en acercarme a la paternidad, aunque en ese momento no la supe querer, y mis creencias, situación y decisión, contribuyesen a que no llegases a ser un bebé al que querer, proteger y cuidar.

Gracias Maya, Aren y Abril, almitas lindas que, aún si queriendo esa paternidad, en estas ocasiones fuese la vida quien decidiese que no naceríais con vida para poder acurrucaros, cuidaros y crecer juntos.

Gracias Nahual y Eluney, por elegirme como vuestro padre, por encarnar y por contribuir tanto a que pueda mejorar. Por las risas, por los bailes, por los cantos, por los lloros, por pedirme y exigirme respeto y calma, por mostrarme que la tecnología me abduce, por ser espejos limpios, por conectarme también con mis miedos más profundos, y con los mejores momentos. Por llevarme al límite tantas veces, y por abrazarme y recordarme, siempre, la importancia de SER y estar presente, también con tanta ilusión, para celebrar este decalustro conmigo.

Gracias Anna por todo lo caminado, por elegirme y aceptarme como compañero tantos años, por perdonarme por mis errores y por decidir formar esta familiar fantástica, que, aunque haya evolucionado a algo que no era lo que imaginamos en su día, es perfecta, con esta preciosidad de descendencia y todo lo compartido. Deseo que sepamos cuidar del mejor modo, aunque el camino se haya llenado de barro en algunos momentos y estemos ahora con las ruedas patinando para salir de él. Tocará hacerlo con la marcha y velocidad adecuadas. Gracias también por estar, en tantos momentos tan duros, y en otros tan bonitos, y por apoyarme en lo necesario. Y por aceptar mi ayuda en tus procesos, y aceptarme por quien soy, o por quien me he permitido mostrar que era, con mis luces y mis sombras, que has intuido, aunque yo no haya sabido ver en el momento.

Gracias Yoya, Rafael, Nin, Emili, y familias, por ser tribu, en esos primeros años, por cuidarnos, por dejarme jugar como una más en vuestras familias. También Joana i Xavier, por lo mismo, y a vuestros hijos también, por estar también siempre ahí, para mí y mi familia.

Gracias a todas las personitas con las que compartí EGB , la gran mayoría también es ese momento de los 50!!! Jordi, Joan, Josep Angel, Jorge, Anna, Marta, Esther, Marc ….. que tiempos!!! Y a vuestras familias, que también me tuvieron tanto en sus casas. Fueron años muy felices, de jugar, reír, aprender a compartir, y discutir, y llegar a acuerdos, y reír más, y primeros “me gusta”…. Que bonita época!! (he estado abrazando un pino, que bueno fue crecer ahí).

Gracias a todas con las que viví la adolescencia, primera juventud, el basket y lo que significa equipo, en Casa Mónaco y fuera. Xavi, Carol, Mónica, Lidia, Alex, Nuria, Miriam, Ana, Mario, Christian, Jaime, Cristina, Laura, Ingrid, Elisa, Jordi, Oscar, Anibal, Joan, Bea, Tali, Sandra, Toni,…..Muchas gracias a esa persona con la que el primer beso fue tan especial.  Piria, para ti y tu familia, un gracias especial, por abrirme tanto las puertas, de tu corazón y de vuestra casa, y por quererme, entonces y siempre. A algunas otras familias de aquí también, que siempre me he sentido muy acogido en muchos hogares como uno más. Que bonito sentir eso, que tienes un plato en la mesa, y un espacio en el sofá, junto a  la familia😉

Entrando ya en la vida universitaria y laboral, y con consciencia ahora de haber elegido carrera, seguramente, por agradar más que por ser, aunque aceptando ahora que la elección fue perfecta así, agradezco también a tantas personas, vinculadas a esta época desde la EUNCET (Sergi, Francesc, Carme, Esther, Jose, Xavi, …..) a PwC (Montse, Anna, Patricia, ….) a Coty (Gemma, Jaume, Gemma, Xavier, Susana, Enric, Dolors, Vicky, Emma, …. ) a mi grupito del IESE y al grupo grande del PDD3 2005, …. a la gente de Laubat con la que tanto viví y aprendí también (Xavier, Sonia, Montse, Alberto, Montse, Ángel, ….) a la de Opesa/Cirsa (Anna, Josep. Jose Mª, Anna , Josep, Alba, Sandra, Cristina, Dani, Alex, Ramón ….) , a la gente de Pinea3 (Joan, Enric, Xavier, Fabián, Angélica, …..) , a toda la vinculada a Daleth (Ariadna, Cintia, Anna, Victor, Josep, Imma, ….) y a toda la vinculada a TeamEQ (Francesca, Francesco, Ray, Jesús, Alice, Paola, Jaume, Quique, Xavi, Ludo, Nacho, …..)

Gracias a las personas que decidieron darme las oportunidades laborales, las que vieron en mi algo especial, y las que, a parte de relación laboral, creo que siempre hemos construido también relación humana mucho más allá de lo laboral, igual que con las nombradas previamente, que es lo que queda para siempre (Manel, Gemma, Xavier, Alex, Juan Antonio, Adrià, Jose Mª, Joan, Francesca, ….)

Y a mis clientes, todas y cada una de las personas que me han permitido acompañarlas en parte de su camino de crecimiento, individual o grupal, que no nombro por confidencialidad de los procesos de muchas de ellas 😉


En esta época, que son muchos años, ya casi 30, quiero también dejar un gracias significativo a Diana, con quien decidimos compartir mucho, durante muchos años, y vivimos de todos los colores, desde la primera vivienda, a problemas familiares, a viajes, alegrías, pérdidas, dificultades laborales, crisis, ….. Cuanto aprendido juntos.

Hay muchas otras personas de esta época importantes, que lo saben, por quien son, más allá que el vínculo inicial fuese a través de…. Me dejo algunas seguro, pero ya saben también…. (Cristina, Natalia, Cristina, Paulina, Oscar, Alicia, Cristina, Esther,  Nuria, Alberto, Miriam, Victor, Carol, Gloria, ….)

Y quiero agradecer también a tantas personas vinculadas a mi crecimiento personal (que en lo laboral y universitario también he crecido personalmente, pero quiero diferenciar), que me han acompañado en un trocito o en gran parte del camino, muchas de ellas siguen cerca, otras no tanto, pero si forman parte de quien soy y de quien quiero ser, relacionadas a la PNL, el Coaching, la hipnosis, la DBO, el Psych-k, tapping, NACES, reiki, chamanismo, sistémica, clarividencia, wingwave, Centros de energía, Música medicina, …. Cristina, Cris, Jordi, Iría, Chus, Mercè, Jaume, Sergi, Vicens, Miquel, Robert, Sol, Xavier, Mónica, Laura, Imma, Mar, Esther, Eva, Lorena, Agustín, Mercè, Chiara, Valeria, Pepa, Suki, Mariona, Katara, Mónica, Larisa, Alejandra, Eva, Joem, María, Bárbara, Cris, Lola, Monique, Marta, Diego, Montse, Laura, Ale, Maite, Marian, Núria, Octavi ….. ) . Cuanto aprendizaje, cuantas sombras vistas, cuanto camino recorrido…..
Gracias Mar por incitarme a dar el primer paso en este mundo que ha sido un no parar, y que continua. En cada una de estas formaciones y encuentros he crecido un poco, me he conocido, y me he permitido sacar alguna capa de esa cebolla tan grandota que tenía protegiéndome (si, fue necesario protegerme, o eso creyó una parte de mi, mi niño herido e indefenso).

Y también gracias a todas las personas vinculadas a mis hijos vivos, por contribuir a su crecimiento y algunas al mío también (Lola, Cristina, Anna, Leire, Mireia, Estel, Clara, Sergio, Héctor, Nuria, Berta, Laura, Eva, Carles, Jordi, Jose, Isaac, Leti, Belén, Dario, Gabriel, …..)

En este camino, recorrido hasta ahora, muchas personas han sido importantes, algunas por el tiempo compartido, otras por intensidad, otras por la combinación de ambos, otras por pequeñas cosas que han acabado siendo muy significativas, algunas identificadas y otras quizá todavía no conscientemente. En este apartado de significativas están todas y cada una de las personas con las que he compartido intimidad, con quien nos hemos mirado a los ojos y nos hemos besado. Ellas ya saben, algunas están aquí identificadas y otras no, pero no por eso dejan de ser importantes para mi y mi camino. Gracias por tocar mi corazón, por acariciarlo y/o sacudirlo 😉

Y tras las personas (algunas forman parte de varios de los grupos, pero las he nombrado donde siento más significativas), quiero recordar también a Spike y a Nala, ¡¡¡¡mis amigos 4 patas con los que he compartido tanto!!!! Me han conocido mejor que la gran mayoría de las personas que he nombrado. He compartido más mis emociones, mis miedos, mis ilusiones, con ellos que con casi cualquier persona. Y siempre me miraron con amor, con compasión, con ilusión, libres de juicio. Cuanto aprendido también de ellos, de cómo disfrutar del aquí y ahora, como dejar ir las injusticias, los errores cometidos, los agravios, …… para vivir y no solo sobrevivir. Y como disfrutar de estar recibiendo el sol, o recibiendo caricias, o jugando, sin ninguna otra pretensión, y en dar cariño, sin esperar nada a cambio….. Uf, todavía algunos aprendizajes de estos tan solo en lo cognitivo, sin tener realmente interiorizados y aplicados en el día a día, o al menos no siempre.

Como ya he dicho al inicio, aunque escribiese 50 páginas no llegaría a plasmar la gratitud que siento, por tanto, con tantas personas con las que he compartido algo de este camino hasta ahora. Y las que me dejo, básicamente por mi memoria, que es poco fenomenológica.

Y en todos estos años he aprendido mucho, que es muy poco, y en los últimos meses he apretado el acelerador, por decisión, para atreverme a mirar algunos temas que antes no había mirado, pero que todo lo previo era necesario para ahora poder mirar esas sombras, las más oscuras, las más ocultas, las que siento más nucleares. Y en eso estoy, quizá para acabar estos primeros 50 años, coincidiendo con este momento astrológico tan potente, donde lo que parece que es óptimo, para mí al menos, es ese morir para renacer, como fénix que puedo ser dese mi escorpio. Así que llevo 88 días de profundidad de autoconocimiento, autoconsciencia, navegar a mis partes más oscuras, a mis heridas de niño, llorando todo lo que no me había permitido en los otros más de 18.000 días, para llegar a este punto, en el que decido soltar a mi viejo yo, ya visto y con quien estoy bastante en paz, para dejar nacer a mi nuevo yo. Y no, el proceso no es así de simple, y seguramente estos 50 días, tras los 50 años, me ayudan a este nacimiento, a este alumbramiento, quizá para empezar el 2025 con algo más de esencia, coherencia, conexión, y propósito encauzado. Gracias a todas las personas nombradas por apoyarme también en esta nueva etapa, y mostrarme que el antiguo yo surge si así lo hace.

Y así conecto con esa segunda parte que comentaba, con la pregunta que me regalaba una persona muy especial, con la que siento que estamos caminando juntos en este crecimiento, y espero caminar mucho más, desde el mostrarnos como somos, con amor, con nuestras luces y sombras (gracias por la pregunta, y por tanto compartido tan intensamente en estos meses). Así que aquí invoco parte de eso que quiero para esta nueva década que inicio hoy, y más allá, y que he listado desde el bosque, descalzo, tras abrazar mucho rato a un árbol, llorando y permitiendo que el Sol me acariciase el rostro, sentado, sintiendo el sostén del árbol en mi espalda, y de la tierra húmeda bajo mí, también en mis pies:

  • Quiero reír
  • Quiero abrazar
  • Quiero sentir
  • Quiero conexión, sincera, profunda, conmigo mismo y con otras personas
  • Quiero naturaleza
  • Quiero propósito
  • Quiero aportar valor al mundo
  • Quiero sinceridad
  • Quiero calma
  • Quiero actuar desde la paz, dejando ir ansiedad
  • Quiero actuar con dirección, confianza, voluntad, libre de angustia y ansiedad, caminando despacio
  • Quiero desconectar de la electrónica, de la velocidad, de la prisa, conectado a lo esencial: yo, familia,
  • Quiero paseos tranquilos
  • Quiero bailar
  • Quiero reír, si, otra vez, más
  • Quiero conexión con animales, quizá ahora son caballos
  • Decido hacerlo, con calma, al mejor ritmo

Y así acabo, soltando lo máximo posible todo lo que me ha pesado tanto durante tanto tiempo, que yo solo me puse encima para protegerme en estos primeros años, preparado para acabar de abrir mi corazón, sin corazas aunque asuste, para que la nueva década, mi nuevo yo al que los astrólogos tienen claro que he de dar la bienvenida, sea más pleno, más coherente, más feliz, aporte más valor al mundo y, en definitiva, pueda llegar a la muerte, tras otros 50 años, sabiendo que he seguido haciendo el mejor de los caminos.

Gracias, gracias, gracias.

Feliz día, si quieres.

4 comentarios el “50 años – 50 días

  1. Avatar de Jaume Isal Vallès Jaume Isal Vallès dice:

    Estimat Òscar,

    El teu missatge m’ha commogut profundament. Has fet un acte de valentia i amor propi en abraçar el teu passat amb totes les seves llums i ombres, agraint i deixant anar, mentre mires cap al futur amb intenció.

    La teva llista de desitjos és una inspiració, un recordatori que som suficients pel simple fet de ser, i que mereixem tot el bo que la vida ens pot oferir. Gràcies per compartir aquest tros de la teva ànima i per mostrar-nos que la vulnerabilitat és una gran fortalesa.

    Et desitjo que aquest nou cicle estigui ple de llum i plenitud. Celebro amb tu aquests 50 anys i tot el que vindrà.

    Una forta abraçada,
    Jaume

    • Avatar de oscarguirado oscarguirado dice:

      Estimat amic i mestre, gràcies per llegir-me, gràcies per comentar, gràcies per SER. Ja saps que part de la meva llum s’ha mantingut encesa gràcies a tu també. Celebrem, la vida, dia a dia.

      Rebo l’abraçada , la sento.

      Gràcies

  2. Avatar de Mercè Carbonell Mercè Carbonell dice:

    Que bonic Òscar!!!
    Per molts anys 🎂🎂🎂! I molt bona continuació

Deja un comentario